Księżniczka na groszku

W pięknym królestwie żył młody książę, który miał wszystko, czego mógł zapragnąć – piękny zamek, lojalną służbę i kochających rodziców, króla i królową. Brakowało mu tylko jednej rzeczy – panny młodej, ale nie byle jakiej. Książę chciał poślubić tylko prawdziwą księżniczkę, prawdziwą córkę króla, która byłaby nie tylko piękna, ale także łagodna, miła i szlachetna w duchu. Wyruszył więc w świat w poszukiwaniu wymarzonej oblubienicy, ale wszędzie znajdował dziewczyny, które choć nazywały się księżniczkami, czegoś im brakowało. Jedna była zbyt dumna, inna nie miała dobrego serca, a jeszcze inne tylko udawały. Książę wrócił do domu smutny i westchnął: „Gdzie znajdę odpowiednią księżniczkę? Może nie ma żadnej…”. Jego matka, mądra królowa, uśmiechnęła się do niego życzliwie i odpowiedziała: „Prawdziwa księżniczka sama znajdzie do ciebie drogę. Musisz być cierpliwy”.

Pewnej nocy nad królestwem przetoczyła się straszliwa burza. Wiatr wył zaciekle, grzmoty huczały, a deszcz bębnił o dachy, aż cały świat zdawał się trząść. Kiedy wydawało się, że noc będzie spokojna, rozległo się głośne pukanie do zamkowej bramy. Służący pospieszył do drzwi, a kiedy je otworzył, zobaczył dziewczynę, całą przemoczoną, z ubraniem sklejonym przez deszcz i błoto. Miała jednak piękną twarz, delikatne rysy i szlachetną postawę. „Proszę, pozwól mi spać tutaj, w zamku – wyszeptała drżącym głosem. „Jestem księżniczką, ale zgubiłam się podczas tej strasznej burzy. Królowa przyjrzała się jej uważnie i skinęła głową: „Wejdź, dziecko. Przygotujemy ci ciepłe ubrania i łóżko do odpoczynku”. Książę spojrzał na nią z zainteresowaniem, ale wciąż miał wątpliwości – czy naprawdę była księżniczką, czy tylko zwykłą dziewczyną udającą szlachciankę?

Mądra królowa, która znała wiele sekretów o prawdziwych księżniczkach, wpadła na pomysł, aby dowiedzieć się prawdy. Kiedy dziewczyna była gotowa na noc, włożyła do jej łóżka malutki groszek, a na nim położyła dwadzieścia miękkich materacy i dwadzieścia puszystych kołder. „Jeśli naprawdę jest księżniczką, będzie wiedziała, że coś tam jest” – pomyślała królowa, uśmiechając się z zadowoleniem. Wiedziała bowiem, że prawdziwe księżniczki mają tak delikatną i wrażliwą skórę, że najmniejszy groszek może je zaniepokoić. Książę nie wiedział nic o planach matki i tylko wyczekiwał poranka.

Podczas gdy wszyscy w zamku spali spokojnie, dziewczyna rzucała się i obracała w łóżku. Nie mogła znaleźć wygodnej pozycji, czuła pod sobą coś twardego i ostrego. Przez całą noc przewracała się z boku na bok, a rano, gdy pokojówki pomogły jej wstać, westchnęła smutno: „Och, co za okropna noc! Nie mogłam spać, coś twardego wciskało mi się w plecy przez całą noc. Teraz jestem cała obolała.” Królowa uśmiechnęła się i spojrzała na księcia. To była odpowiedź, na którą czekała!

Królowa wzięła księcia za rękę i radośnie oznajmiła: „Widzisz, mój synu? Ta dziewczyna jest prawdziwą księżniczką! Tylko prawdziwa księżniczka powąchałaby mały groszek pomimo tylu materacy i koców”. Książę spojrzał na dziewczynę z nowym podziwem – nie tylko była piękna, ale miała w sobie delikatność i szlachetność prawdziwej szlachcianki. Dziewczyna uśmiechnęła się do niego, a jej spojrzenie było pełne dobroci i skromności. „Więc naprawdę jesteś księżniczką…” powiedział cicho książę, a w jego sercu rozbłysło ciepłe światło miłości.

Kiedy wszystko stało się jasne, nie było na co czekać. Książę oświadczył się dziewczynie, a ona z radością się zgodziła. Wkrótce w królestwie odbyło się wielkie wesele, na które przybyli goście z całego świata. Wesołość, muzyka i śmiech wypełniły zamek, a książę i nowa księżniczka promienieli szczęściem. A co stało się z groszkiem? Został umieszczony w królewskim skarbcu jako znak prawdziwej miłości i szlachetności. I jeśli bajka nie została powtórzona, żyli długo i szczęśliwie w tym królestwie.