O biszkoptowej wróżce i czekoladowym lesie

Daleko za górami waniliowych ciasteczek, pośrodku krainy, w której pachnie truskawkowy deszcz, a tęcze posypane są cukrowym pyłem, leżało królestwo wróżek zwane Słodkim Gajem. Była to kraina, w której żyły wszelkiego rodzaju słodkie stworzenia – piernikowe lalki, cukierkowe skrzaty i czekoladowe smoki. Ale wśród nich była jedna wyjątkowa wróżka o imieniu Truskawka. Miała skrzydła jak plasterki truskawek i sukienkę z musu malinowego. Jej misją było utrzymywanie słodkiej równowagi, a zwłaszcza pomaganie wszystkim dobrym słodyczom, które się zgubiły lub zgubiły. Wszyscy ją kochali, ponieważ zawsze potrafiła wywołać uśmiech na ich twarzach, a co najważniejsze, nikt nie potrafił przegonić smutku truskawkową piosenką tak jak ona. „Lalala, ze słodkiego lasu, poprowadź nas do szczęścia…” śpiewała sobie cichutko, fruwając wśród cukrowych kwiatów, pomagając marmoladowym motylom odnaleźć drogę do domu.

Pewnego ranka, gdy Truskawka zamierzała zebrać błyszczące truskawkowe krople, nadbiegła zdyszana piernikowa listonoszka Bobina. „Wróżko Truskawko, mamy problem! Brakuje małych babeczek, które miały iść na Dzień Cukierka! Ścieżki cukru są puste, tylko od czasu do czasu pozostaje ślad kremu!” Wróżka przerwała. Dzień Cukierka był największym świętem w całym Słodkim Lesie – każdy przynosił swój słodki prezent na wielki uroczysty posiłek przy fontannie z mlecznej czekolady. „To nie tylko to” – mruknęła wróżka, a jej skrzydła zatrzepotały słabo. Natychmiast wezwała babeczkowy patrol, ale ich poszukiwania okazały się daremne – wyglądało na to, że babeczki po prostu zniknęły po drodze. Strawberry poprosiła więc wiatr, by pokazał jej, skąd ostatnio pochodziły perfumy z ciasta waniliowego. Wszystkie wskazówki prowadziły… do Czekoladowego Lasu, gdzie słodkie rzeczy często gubią się wśród pokus.

Wejście do Czekoladowego Lasu było jak wejście do innego świata. Drzewa miały korę z ciemnej czekolady, liście z białej, a wśród gałęzi kołysały się nugatowe pnącza. Wróżka Truskawka przedzierała się przez miękkie krówkowe paprocie, gdy nagle poczuła słodki zapach cynamonowego karmelu. „Podejdź bliżej, Wróżko, posmakuj trochę, tylko trochę…” szepnęło drzewo, którego gałęzie były pełne złotych pralinek. Ale Truskawka potrząsnęła głową. „Znam twoje gierki, drzewo pralin. Nie zatrzymuj mnie, szukam zaginionych babeczek!” Poszła dalej, zamykając uszy na kolejne pokusy – gąbki z orzechów laskowych, kwiaty z solonego karmelu, cukrowe wiry, które śpiewały: „Zostań z nami, mała wróżko, oto słodycz ponad marzenia…”. Strawberry wiedziała jednak, że jeśli się zatrzyma, łatwo zapomni, po co przyszła. Więc szła dalej, nawet gdy zmęczenie cukrem ciągnęło ją w dół.

Przy trzecim strumieniu nugatu Truskawka napotkała Elfa Marionetkę o imieniu Bambus. „Wróżko, szukasz tych małych babeczek? Wydaje mi się, że widziałem kilka przy karmelowej polanie!” powiedział z psotnym uśmiechem, śmiejąc się, aż lizaki zabrzęczały mu w brzuszku. Strawberry podziękowała mu i poleciała dalej, gdzie znalazła Marshmallow Mouse siedzącą na piankowej gąbce. „Widziałam babeczki, ale były trochę niechlujne… zawsze za czymś biegały!” piszczała Myszka, wskazując łapką w kierunku kopca gofrów. Tam, pod karmelową sosną, spał Karmelowy Miś. Wróżka obudziła go i delikatnie zapytała, co widział. „Ja… tylko spróbowałem… może trzech lub czterech… były takie pachnące!” Niedźwiedź przyznał z poczuciem winy. „Ale potem… potem same rozproszyły się z powrotem po lesie!” Strawberry uśmiechnęła się. „Może ktoś celowo je zwabił. Muszę znaleźć ich trop”.

Gdy tylko wróżka dotarła do najgęstszej części lasu, zobaczyła coś nieoczekiwanego – tajemniczy krater po ciastku. W środku siedziała stara galaretowata sowa, a wokół niej podskakiwały babeczki. „Co ty tu robisz?” wykrzyknęła wróżka. „Pomagam im znaleźć swoje miejsce w lesie” – odpowiedziała spokojnie sowa. „Każda babeczka ma swój cel – ta może pocieszyć smutnych, ta może zaspokoić głód, a ta ma w sobie piosenkę.” pomyślała Truskawka. „Ale one powinny być na przyjęciu, wszystkie razem! W tym tkwi ich siła – kiedy są razem, rozsiewają radość w całym hrabstwie!”. Sowa skinęła głową. „Och, tak… po prostu niektóre babeczki obawiały się, że nie są wystarczająco wyjątkowe. Więc przyszły do mnie. Wróżka zrozumiała. „Każda babeczka jest wyjątkowa, ponieważ jest częścią czegoś większego – słodkiej celebracji przyjaźni!”.

Mała Truskawka rozłożyła skrzydła i zaśpiewała piosenkę, którą znały wszystkie słodycze ze Słodkiego Lasu: „Babeczka mała, babeczka duża, wszyscy jesteśmy dla siebie w jakiś sposób mili”. A gdy jej głos rozbrzmiał wśród drzew, babeczki zaczęły chwytać się za ręce (tj. lukier) i toczyć się z powrotem. „Wracamy do domu świętować! Każdy z was jest ważny!” zawołała wróżka. Sowa zatrzepotała skrzydłami z uśmiechem. Kilka godzin później wszystkie stoliki przy czekoladowej fontannie były pełne – maliny, bita śmietana, babeczki roześmiane i roztańczone. Truskawka siedziała na wacie cukrowej i szeptała: „Dziś uratowaliśmy nie tylko babeczki, ale i zaufanie”. Gdy zapadł zmrok, krajobraz skąpany był w delikatnym blasku cukrowych płatków śniegu. Dzieci od dawna spały w swoich łóżeczkach, z uśmiechem na ustach i zapachem wanilii w nosie.